Celebrate whenever you can

I am in a cinnamon mood today. Warm copper shades with a twinkle of a stardust.

Every year there is an interior design exhibition (WOONBEURS) at RAI in Amsterdam. My favorite part is the annual trends presentation from some of the biggest Dutch interior design magazines. Each one creates a proposal for a dream house. I love to be a doll in these mockups for a while.. This year my favorite magazine , Vt wonen, becomes fifty! and is festive!
Vt wonen house was built under a giant impressive and wonderfully magical black and white circus tent. The space was divided in 4 rooms, kitchen with dinning area, bedroom with ensuite bathroom, living room and workspace. Warm metallic shades of gold and cooper were spicing the vibe.

 

tony twinkle

 

_MG_9034_MG_9031
_MG_8951 _MG_8956 _MG_8955 _MG_8981 _MG_8983 _MG_8968 _MG_8997 _MG_8973 _MG_9004 _MG_9006 _MG_8977 _MG_8989 _MG_8992 _MG_9003 _MG_8991

 

You can also take a virtual tour via vt wonen  just scroll down the page

or view the professional pictures of Souraya Hassan

 

“Drive me to the moon”

“Drive me to the moon”

Κοινώς: Με λίγο πείσμα κάνεις τα πάντα

 

 

 

Και δηλαδή τώρα εγώ πρέπει να γνωρίζω τι σημαίνει ένα λυχνάρι με μια σταγόνα που ανάβει αυτές τις δυο μέρες στο ταμπλό του αυτοκίνητου μου;

Η ότι ένα black & decker έχει διαφορετικές μύτες ανάλογα με το αν τρυπάς μπετό, μέταλλο η γυαλί; Μου είπε εμένα κανείς ότι το δεύτερο χέρι περνιέται αφού στεγνώσει το πρώτο; Εγώ νόμιζα ότι μόνο για το μανό ισχύει αυτό.

Ε ναι λοιπόν, τελικά ανακαλύπτεις πολλά και διάφορα όταν ξαφνικά βρίσκεσαι να ζεις μόνη.

Και ξεκίνησα να ανακαλύπτω με την αγορά ενός ψυγείου. Τι πιο απλό. Πας το διαλέγεις, το πληρώνεις, στο φέρνουν σπίτι, και το βραδάκι πίνεις το Mojito σου, στην βεράντα, στην σωστή, πλέον, θερμοκρασία. Έλα όμως που για να γίνει όλο αυτό το σκηνικό πρέπει πρώτα κάποιος να βγάλει το ψυγείο από την κούτα. Και δεν μιλάμε για ένα ψυγειάκι, αλλά για ένα ψυγείο που μπορεί να χρησιμεύσει και ως guest room σε ώρα ανάγκης.

Και αυτή ήταν μόνο η αρχή, γιατί μέρα με την μέρα, όλο και κάτι καινούργιο ανακάλυπτα.

‘Όπως το ότι οι μεταφορείς δεν αφήνουν ποτέ τα έπιπλα εκεί που τα θες, όπως το ότι ένα πλυντήριο δεν μπαίνει απλώς στην πρίζα, θέλει λέει και παροχή νερού, και πάει λέγοντας…

Drive me to the moon: Όσο απίστευτο και ακατόρθωτο μου ακούγεται ένα ταξίδι στο φεγγάρι, έτσι μου φαινόταν και η όλη υπόθεση μετακομίζω και ζω μόνη. Στο φεγγάρι ταξιδεύεις με παρέα, υπάρχουν κάμερες πριν την απογείωση, σε δείχνουν τα κανάλια, σου παίρνουν συνέντευξη, γενικός γίνεται ένα τζέρτζελο. Ενώ όταν μετακομίζεις, η παρέα σου είναι οι περιβόητοι μεταφορείς, οι κάμερες είναι οι γείτονες που παρακολουθούν καρτερικά από τα μπαλκόνια, οι οποίοι στην πορεία σου παρουσιάζονται με ένα ερωτηματολόγιο στο χέρι, λες και πρόκειται να περάσεις πανελλήνιες και την μόνη απογείωση που κάνεις είναι από το ισόγειο στον τρίτο με το ασανσέρ.

Και αναρωτήθηκα, τι προτιμάω; να ντυθώ στα λευκά σαν μπόγος προκειμένου να με δείξει η τηλεόραση; Η να ντυθώ πρόχειρα και να μάθω επιτέλους να συνδέω το στερεοφωνικό; Και διάλεξα το δεύτερο και ο Θεός βοηθός.

ΥΓ: Και εμένα τώρα ποιος θα μου ανεβάσει τα καλοκαιρινά στο πατάρι που δεν φτάνω; ε;

 

I love rain!

 

i love rain

 

I just love it

αυτές οι πρώτες φθινοπωρινές μέρες, όταν νιώθεις ακόμη την ζέστη του καλοκαιριού που μόλις έφυγε και μυρίζει η γη μετά την βροχή. και έχει η ατμόσφαιρα μια απροσδιόριστη μελαγχολία ανακατεμένη με έναν ενθουσιασμό για τα νέα σχέδια που κάνεις για τον χειμώνα που έρχεται και τις υποσχέσεις οτί αυτή τη φορά θα αλλάξεις τόσα και θα πετύχεις άλλα τόσα. και ονειρεύεσαι pullovers χουχουλιάρικα και στενά jeans και μακριά cache-cols, να κάθεσαι πίσω από μια βροχερή βιτρίνα σε ένα καφέ με κομμένα γάντια και ένα ζεστό φλυτζανι στο χέρι, ενώ είσαι ακόμη με το κοντό καλοκαιρινό φόρεμα και τσαλαβουτάς στη βροχή χωρίς να κρυώνεις

 

GUMPTION

This is a repost from Erin Loechner

bee-412x309

There are roughly five million lessons I need to learn from her – how to lay down in the grass and watch the leaves blow, how to ask for help when I need it most, how to twirl with my eyes closed. How to pay attention. When to pay attention. To whom to pay attention to.

Bee has gumption. She’s unafraid of anything, except when pretending there’s a monster in the bathtub, which makes her do a shake-dance back and forth until she laughs, breaking character, saying ‘I not scared, Mom. Just pretend scared. Just pretend kidding, Mom. No worries, Mom.’

She’s entering the phase of toddlerhood where she gets it. She gets that her actions affect others, that she’s responsible for her own happiness and that sometimes her happiness bumps into someone else’s and steals a bit of theirs. And when that happens, she knows.

Our days are filled with apologies, from both of us.

I’m sorry, lady, I was distracted. Tell me again.
I’m sorry I pulled your hair, Mama.
I’m sorry I wasn’t listening.
I forgive you.
I forgive you, too.
I forgive you, too, too.

It’s a tricky balance – attempting to discipline without attaching guilt. Shaming and controlling – no matter how unintentional – is easier. It’s the card that works (on the outside) – the one that will produce external results our immediate culture will appreciate. The one that makes people in the grocery store smile at how well-behaved that little girl with the blonde wavy locks is, and oh goodness, look at how cute her shoes are?

I don’t want it. I don’t want the approval or the compliance or the perfection.

I want to gift her with the understanding. The understanding that we’re imperfect creatures who make wrong decisions, often and always. That this is why we need something – someone – larger than us to fall into. That we forgive others because we’ve been forgiven. That we apologize – not to release guilt from our hearts but to welcome grace into it.

These seem like big concepts, more layered and nuanced than the guilt card. More delicate than negative consequences or quick threats or obedience claims. They take some explaining, some knees-down-eyes-locked-hands-in-mine kind of conversations. They take some burnt toast, some “running late!” messages, some exhaustive reiterations. They take some modeling. More doing, less talking. More showing, less telling. Endless encouragement; unconditional acceptance.

And they take gumption, I think.

But one of us happens to have that in spades.

And other other one is taking notes.